Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- сталь А2 – сталь с повышенной коррозионной стойкостью, но неустойчивая к воздействию концентрированных кислот; на практике это выражается в том, что винт, изготовленный из этой стали, под воздействием внешних условий (например, дождя, влаги) не ржавеет, но может подвергаться химической коррозии после заливки кислотой (например, после вытекания электролита из аккумулятор);
- сталь А4 – кислотостойкая сталь, устойчивая к действию концентрированных кислот, таких как серная, фосфорная, уксусная и др. – отсюда ее широкое применение в химической промышленности.