Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2-teräs – on teräs, jolla on parannettu korroosionkestävyys, mutta joka ei kestä väkeviä happoja; Käytännössä tämä tarkoittaa sitä, että tämän tyyppisestä teräksestä valmistettu ruuvi, joka on alttiina ulkoisille olosuhteille (esim. sateelle, kosteudelle), ei ruostu, vaan se voi altistua kemialliselle korroosiolle hapon kaadtamisen jälkeen (esim. elektrolyytin vuotamisen jälkeen akku);
- a4-teräs – on haponkestävä teräs, joka kestää väkevien happojen, kuten rikki-, fosfori-, etikkahappojen jne., vaikutusta – tästä syystä se on laajalti käytössä kemianteollisuudessa.