Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2-Stahl – ist ein Stahl mit erhöhter Korrosionsbeständigkeit, aber nicht beständig gegen konzentrierte Säuren; In der Praxis bedeutet dies, dass eine Schraube aus dieser Stahlsorte, die äußeren Einflüssen (z. B. Regen, Feuchtigkeit) ausgesetzt ist, nicht rostet, sondern nach dem Eingießen mit Säure (z. B. nach dem Austreten von Elektrolyt aus der Schraube) einer chemischen Korrosion unterliegen kann Batterie);
- a4-Stahl – ist ein säurebeständiger Stahl, der der Einwirkung konzentrierter Säuren wie Schwefelsäure, Phosphorsäure, Essigsäure usw. widersteht – daher seine weit verbreitete Verwendung in der chemischen Industrie.