Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2 stål – er et stål med øget korrosionsbestandighed, men ikke modstandsdygtigt over for koncentrerede syrer; i praksis udmønter dette sig i, at en skrue lavet af denne type stål udsat for ydre forhold (f.eks. regn, fugt) ikke vil blive rusten, men kan undergå kemisk korrosion efter at være blevet hældt med syre (f.eks. efter lækage af elektrolyt fra batteri);
- a4-stål – er et syrefast stål, der modstår virkningen af koncentrerede syrer som svovlsyre, fosforsyre, eddikesyre osv. – derfor dets udbredte anvendelse i den kemiske industri.