Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2 tērauds - tas ir tērauds ar paaugstinātu izturību pret koroziju, bet nav izturīgs pret koncentrētu skābju iedarbību; praksē tas nozīmē, ka no šāda tipa tērauda izgatavota skrūve nerūsē, ja tā ir pakļauta ārējiem apstākļiem (piemēram, lietum, mitrumam), bet var pakļauties ķīmiskai korozijai pēc apliešanas ar skābi (piemēram, pēc akumulatora elektrolīta noplūdes);
- a4 tērauds ir skābes izturīgs tērauds, kas ir noturīgs pret koncentrētu skābju, piemēram, sērskābes, fosforskābes, etiķskābes u. c., iedarbību, tāpēc to plaši izmanto ķīmiskajā rūpniecībā. - Tāpēc to plaši izmanto ķīmiskajā rūpniecībā.