Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2 teras - on kõrgendatud korrosioonikindlusega teras, kuid ei ole vastupidav kontsentreeritud hapete mõjule; praktikas tähendab see, et sellisest terasest valmistatud polt ei roosteta, kui see puutub kokku välistingimustega (nt vihm, niiskus), kuid võib läbida keemilise korrosiooni pärast happega kastmist (nt pärast aku elektrolüütide lekkimist);
- a4 teras on happekindel teras, mis peab vastu kontsentreeritud hapetele, nagu väävel-, fosfor-, äädikhape jne, mistõttu seda kasutatakse laialdaselt keemiatööstuses. - seetõttu kasutatakse seda laialdaselt keemiatööstuses.