Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- acier A2 – est un acier avec une résistance accrue à la corrosion, mais non résistant aux acides concentrés ; en pratique, cela se traduit par le fait qu'une vis réalisée dans ce type d'acier exposée aux conditions extérieures (par exemple pluie, humidité) ne rouillera pas, mais pourra subir une corrosion chimique après avoir été versée avec de l'acide (par exemple après une fuite d'électrolyte du batterie);
- l'acier A4 – est un acier résistant aux acides qui résiste à l'action des acides concentrés tels que les acides sulfurique, phosphorique, acétique, etc. – d'où son utilisation répandue dans l'industrie chimique.