Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- oceľ A2 – je oceľ so zvýšenou odolnosťou proti korózii, nie však odolná voči koncentrovaným kyselinám; v praxi sa to prejavuje tak, že skrutka vyrobená z tohto typu ocele vystavená vonkajším vplyvom (napr. dážď, vlhkosť) nezhrdzavie, ale môže po poliatí kyselinou podliehať chemickej korózii (napr. po úniku elektrolytu z batéria);
- oceľ A4 – je kyselinovzdorná oceľ, ktorá odoláva pôsobeniu koncentrovaných kyselín, ako je kyselina sírová, fosforečná, octová atď. – preto má široké využitie v chemickom priemysle.