Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- acciaio A2 – è un acciaio con maggiore resistenza alla corrosione, ma non resistente agli acidi concentrati; in pratica ciò si traduce nel fatto che una vite realizzata con questo tipo di acciaio esposta alle condizioni esterne (es. pioggia, umidità) non arrugginirà, ma potrà subire corrosione chimica dopo essere stata colata con acido (es. dopo fuoriuscita di elettrolita dalla batteria);
- acciaio A4 – è un acciaio resistente agli acidi che resiste all’azione di acidi concentrati come solforico, fosforico, acetico, ecc. – da qui il suo ampio utilizzo nell’industria chimica.