Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2-stål – är ett stål med ökad korrosionsbeständighet, men inte resistent mot koncentrerade syror; i praktiken innebär detta att en skruv gjord av denna typ av stål som utsätts för yttre förhållanden (t.ex. regn, fukt) inte blir rostig utan kan genomgå kemisk korrosion efter att ha fyllts med syra (t.ex. efter läckage av elektrolyt från batteri);
- a4-stål – är ett syrabeständigt stål som motstår inverkan av koncentrerade syror som svavelsyra, fosforsyra, ättiksyra etc. – därav dess utbredda användning inom den kemiska industrin.