Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- a2 plienas – padidinto atsparumo korozijai plienas, tačiau neatsparus koncentruotoms rūgštims; praktikoje tai reiškia, kad varžtas, pagamintas iš tokio tipo plieno, veikiamas išorinių sąlygų (pvz., lietaus, drėgmės), nesurūdys, bet gali patirti cheminę koroziją, užpylus rūgštimi (pvz., nutekėjus elektrolitui iš baterija);
- a4 plienas – rūgštims atsparus plienas, atsparus koncentruotų rūgščių, tokių kaip sieros, fosforo, acto ir kt., poveikiui, todėl plačiai naudojamas chemijos pramonėje.