Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- stal A2 – jest stalą o podwyższonej odporności na korozję, ale nieodporną na działanie stężonych kwasów; w praktyce przekłada się to na fakt, że śruba wykonana z tego rodzaju stali poddana działaniu warunków zewnętrznych (np. deszcz, wilgoć) nie pokryje się rdzą, natomiast może ulec korozji chemicznej po oblaniu kwasem (np.po wycieku elektrolitu z akumulatora);
- stal A4 – jest stalą kwasoodporną, opierającą się działaniu stężonych kwasów takich jak siarkowy, fosforowy, octowy, itp. – stąd powszechne jej wykorzystanie w przemyśle chemicznym.