Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- acero A2 – es un acero con mayor resistencia a la corrosión, pero no resistente a los ácidos concentrados; en la práctica, esto se traduce en el hecho de que un tornillo fabricado con este tipo de acero expuesto a condiciones externas (por ejemplo, lluvia, humedad) no se oxida, pero puede sufrir corrosión química después de ser vertido con ácido (por ejemplo, después de una fuga de electrolito del batería);
- el acero A4 – es un acero resistente a los ácidos que resiste la acción de ácidos concentrados como el sulfúrico, fosfórico, acético, etc. – de ahí su uso generalizado en la industria química.