Część naszych konstrukcji może być, za dopłatą, wyposażona w osprzęt nierdzewny. Czy zastanawiali się Państwo, co to oznacza w praktyce?
Handlowo wyróżniamy dwa „poziomy” nierdzewności. Oto jak je rozumieć (na podstawie portalu marmech.eu).
Stal nierdzewna – powszechne określenie grupy stali odpornych na korozję. Dokładniej możemy podzielić je na stale odporne na korozję oraz stale kwasoodporne. Nierdzewność osiąga się przez dodanie do podstawowego stopu żelaza odpowiednich pierwiastków – najczęściej chromu i niklu.
Najpopularniejsze gatunki stali nierdzewnych to: 18/10 (18% chromu i 10% niklu) oraz 304 – stosowane w przemyśle spożywczym (sztućce, naczynia), chemicznym (instalacje, rurociągi) i medycznym (narzędzia, implanty), a także stale A2 i A4, z których najczęściej wykonuje się elementy złączne.
„Nierdzewne” śruby wykonuje się z dwóch gatunków stali – A2 i A4, przy czym należy zaznaczyć, że:
- ocel A2 – je ocel se zvýšenou odolností proti korozi, ale neodolná koncentrovaným kyselinám; v praxi se to projevuje tak, že šroub vyrobený z tohoto typu oceli vystavený vnějším podmínkám (např. déšť, vlhkost) nezreziví, ale po polití kyselinou může podléhat chemické korozi (např. po úniku elektrolytu z baterie);
- ocel A4 – je kyselinovzdorná ocel, která odolává působení koncentrovaných kyselin jako je sírová, fosforečná, octová atd. – proto je široce používána v chemickém průmyslu.