Odpowiedź zależy od wysokości masztu oraz miejsca jego posadowienia. Obowiązujące przepisy zwalniają z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia dla konstrukcji masztowych poniżej 3 metrów wysokości. W przypadku wyższych masztów posadowionych bezpośrednio na gruncie, obiekt traktowany jest jako budowla w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – i podlega pełnej procedurze uzyskania pozwolenia na budowę.
Inaczej sytuacja wygląda, gdy planowany maszt kratownicowy (lub inny telekomunikacyjny) ma stanąć na istniejącym obiekcie budowlanym. Nowelizacja Prawa budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 15) określa, że obiekt o wysokości ponad 3 metry umieszczony na budynku sam w sobie nie jest budowlą i nie podlega procedurze uzyskania pozwolenia na budowę. Ocenę tę potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r. (sygn. II SA/Po 528/12). W takich przypadkach maszty i wieże na budynkach podlegają jedynie zgłoszeniu.
Od reguły zgłoszenia istnieją jednak odstępstwa. Gmina lub starostwo może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na podstawie art. 29 ust. 7 Prawa budowlanego i decyzji administracyjnej, jeśli uzna to za konieczne. Przesłankami mogą być m.in.:
- ir apdraudēta cilvēku vai īpašuma drošība;
- vides vai vēsturisko ēku saglabāšanas statusa pasliktināšanos;
- veselības un sanitāro apstākļu pasliktināšanos;
- ieviest, saglabāt vai palielināt ierobežojumus vai traucējumus kaimiņu teritorijās.
Jak widać, katalog przesłanek jest określony dość luźno, co w praktyce daje organom administracyjnym znaczną swobodę w określaniu trybu uzyskania prawa do posadowienia masztu na budynku. Warto zatem zweryfikować plany inwestycyjne bezpośrednio u właściwego urzędnika, aby ustalić dominującą interpretację przepisów na danym terenie. Doświadczenia AluPro wskazują, że gminy często preferują drogę pozwolenia na budowę, które daje im większą swobodę we wpływaniu na formę proponowanej inwestycji.