Zarówno maszty, jak i wieże są bardzo odporne na obciążenia w osi pionowej. Klienci często pytają nas, czy maszt udźwignie określoną ilość sprzętu (wyrażoną w kilogramach). Odpowiedź jest niemal zawsze twierdząca – dla statyki konstrukcji masztowych dużo istotniejsza od ciężaru jest bowiem łączna powierzchnia boczna zainstalowanych anten. Maszt działa jak żagiel, generując duże siły wyrywające na napinających go linach, które odchylają go od pionu.
Cechą poprawnie zaprojektowanej konstrukcji jest to, że odchylenie od pionu nie przekracza 1:100 wysokości przy maksymalnej prędkości wiatru charakterystycznej dla strefy wiatrowej, w której konstrukcja jest zainstalowana. Z powyższego wynika, że kluczową informacją dla nas jako producentów jest przewidywana strefa wiatrowa oraz całkowita powierzchnia boczna planowanych anten.
Wiedząc, jakie anteny planują Państwo umieścić na maszcie lub wieży, i znając parametry działki, możemy zarekomendować właściwy typoszereg konstrukcji. Ogólna zasada mówi, że radiolinie wymagają konstrukcji sztywnych (minimalnie podatnych na wychylenia od wiatru), zaś anteny dookólne mają w tym względzie sporą tolerancję (choć są wrażliwe na niską separację). Wysoka sztywność wynika najczęściej z masy konstrukcji, ta z kolei przekłada się na cenę. Warto zatem rozważyć, czy i jak duża sztywność jest nam realnie potrzebna – aby nie przepłacać.
Kolejnym czynnikiem wartym rozważenia jest zapas wytrzymałości na potrzeby przyszłej rozbudowy zestawu anten. W przypadku masztów zwiększenie nośności jest stosunkowo proste – w pewnym zakresie sprowadza się do wymiany lin na grubsze i wzmocnienia elementów kotwiących. W przypadku wież takiego komfortu nie ma. Najsłabszym elementem jest z reguły segment przy gruncie, a ewentualna rozbudowa – jeśli nie przewidziano zapasów od początku – oznacza jego wymianę, a co za tym idzie rozebranie całej wieży.