W przypadku odgromienia masztów telekomunikacyjnych należy wziąć pod uwagę trzy główne zagadnienia.
- Método para retirar la carga del mástil después de la caída de un rayo.
- Un método para descargar la carga inducida en la estructura del mástil como resultado de la diferencia de potencial entre la parte superior de la estructura y su base.
- Un método para dispersar carga en el suelo.
Ładunek elektryczny najlepiej i najtaniej – naszym zdaniem – odprowadzić przez samą konstrukcję masztu lub wieży kratownicowej. Produkty AluPro wyposażone są w specjalne ucho w najniższym segmencie, które umożliwia przyłączenie całości do instalacji odgromowej budynku. W przypadku konstrukcji malowanych należy pamiętać o usunięciu powłoki lakierniczej na kołnierzach segmentów, tak aby zachować przewodność elektryczną między nimi.
Alternatywnym rozwiązaniem jest poprowadzenie na szczyt konstrukcji pręta odgromowego fi 8 mm, który następnie łączy się z iglicą odgromową (standardowe wyposażenie wszystkich masztów AluPro). Naszym zdaniem uchwyty pręta odgromowego powinny być w tej konfiguracji odizolowane od kratownicy, niemniej w praktyce często spotyka się mocowania metalowe przytwierdzone bezpośrednio do masztu.
Radiowcy często wymagają zainstalowania kabla zerującego (najczęściej LY50), którego rolą jest miejscowe (co kilka metrów) wyrównywanie potencjałów indukujących się na kablu feederowym do poziomu potencjału kratownicy na tej samej wysokości. Odszczep kabla zerującego mocuje się uchem pod śrubę kołnierza segmentu. Fotografia powyżej pokazuje sposób poprowadzenia kabla LY50 drabiną kablową AluPro.
Ładunek do gruntu odprowadza się zasadniczo dwiema technikami. Pierwsza to tzw. “bednarka” – stalowy, ocynkowany płaskownik (przeważnie 30×4 mm) układany w wykopie o głębokości ok. 1,5 m. Gdy wykonanie wykopu ciągłego jest niemożliwe (kostka brukowa, nawierzchnia asfaltowa, mur), można zastosować pręty stalowe gwintowane na obu końcach, wbijane pionowo i łączone stalowymi mufami. Układ taki zwany jest potocznie „galmarem” od popularnej firmy produkującej to rozwiązanie. Pręty dostępne są w odcinkach 3-metrowych i skręca się je stosownie do potrzeb, zwykle po 3 sztuki, uzyskując łącznie ok. 9 m. Doświadczenie wskazuje, że w zależności od warunków gruntowych należy wbić od 3 do 18 galmarów, aby uzyskać normową rezystancję instalacji (maks. 10 Ω).
Technika ta jest też stosowana jako uzupełnienie odgromienia otokowego wykonanego bednarką. Jeśli wstępny pomiar wykazuje zbyt wysoką oporność – uzupełniamy system dodatkowymi prętami.
Prawidłowe wykonanie instalacji odgromowej regulują następujące normy:
- serie de normas PN-EN 62305 (partes 1 – 4) Protección contra rayos,
- norma PN-IEC 60364–4–443:1999 Instalaciones eléctricas en edificios – Protección Contra sobretensiones – Protección Contra sobretensiones atmosféricas o de conmutación,
- serie de normas PN-EN 62561 (partes 1-7) Elementos de un dispositivo de protección contra rayos (LPSC),
- Ley de Normalización, de 12 De septiembre De 2002,
- y el Reglamento del Ministro de Infraestructura sobre "Condiciones técnicas que deben cumplir los edificios y su ubicación", en su versión modificada.
Temat można pogłębić, sięgając po tekst Pana Andrzeja Sowy z Politechniki Białostockiej.
Protección contra rayos en la industria de la construcción